ANIMA RERUM

Όπως διαβαίνουν οι καιροί
αδιάκοποι, ψυχροί και στυγεροί
πετούν στης ζωής την χωματερή
σαν σπασμένα παιδικά παιχνίδια

τις ψυχές μας για να βολοδέρνουν
σαν βροχές που όλη μέρα δέρνουν
τους έρημους σπιτιού τους τοίχους
κι’ εγώ γράφω αθάνατους στίχους

ενώ του τοίχου το ρολόι
αρχινά θλιβερό το μοιρολόι
Μαζί του κι’ οι παλιές εικόνες
που κρέμονται κ’ αυτές μόνες

στα σκουριασμένα τους καρφιά
δίχως παρέα και συντροφιά,
χύνουν κι’ αυτές μαύρα δάκρια
στου παλιού κάδρου την άκρια

σαν τις μαραμένες ανεμώνες,
καλοκαίρια, άνοιξες χειμώνες
κλαίνε για την δική τους μοίρα
αυτή την άδικη, την κακομοίρα

που τις κάρφωσε στους τοίχους
θέλουν ν’ ακούν ωραίους ήχους
να τους υμνούν την ομορφιά
έτσι όπως είναι κρεμασμένες

και σαν τον Χριστό καρφωμένες
με του μαρτυρίου τα καρφιά
στους ρημαγμένους τοίχους
του πατρικού μου του σπιτιού

Κι’ εκεί, κάτω απ’ τις κολώνες
του έρημου τώρα χαγιατιού
που απόμειναν κι αυτές μόνες
σκέφτομαι και συλλογιέμαι

το παλιό μου σπίτι που χάθηκε
και σαν λεμονανθός μαράθηκε
ρήμαξε και της αυλής η μάντρα
του σπιτιού που μ’ έκανε άντρα

η σκαλιστή ξύλινη πόρτα
κείτεται τώρα μέσ’ τ’ άγρια χόρτα
οι τοίχοι είναι καταγής πεσμένοι
και οι αρμοί τους, ρημαγμένοι

γιατί ο πανδαμάτορας ο χρόνος,
αυτός ο άσπλαχνος, ο δολοφόνος
όσα δίνει με χαρά τα παίρνει πίσω
και δεν μπορώ να αντιμετωπίσω

αυτό το πηγαινέλα των νερών
του χρόνου που γίνεται ποτάμι
και κάνει την ζωή μας χαράμι
για να σκορπίσει στα πέλαγα

όπως ήμουν παιδί και γέλαγα
μετά από καημούς και αγώνες
για να γίνει κι’ αυτή σταγόνες
κι’ αυτές γίνονται ποτάμια,

γοργόνες σε θαλασσινά θαλάμια
γεννούν πλανήτες και άστρα
ξεκλειδώνουν απόρθητα κάστρα
γίνονται θάλασσα – πικροθάλασσα,
αθάνατη, αιώνια Παντάνασσα !