Αθάνατες Μνήμες

Αναδεύουν εντός μου
οι χαρές κι’ οι στεναγμοί
των περασμένων καιρών
οι εράσμιες ώρες,

δεν σβήνουν απ’ την μνήμη
οι στερνοί μου λυγμοί,
με συντροφεύουν στη ζωή
σαν πιστές ψυχοκόρες...

Θυμάμαι με άφατη θλίψη
και με τρώει το μαράζι ,
το χαγιάτι με δυόσμο και βασιλικό
να ευωδιάζει,

μια λεμονιά στολισμένη
με χρυσή οργαντίνα
κι’ έναν κήπο ολάνθιστο
που ευωδίαζε κρίνα…

Στο παράθυρο πρόβαινε
η ξανθιά Μαργαρίτα
με τα μάτια ν’ αστράφτουν
από φως και αγάπη

μεσ’ την χαμηλοτάβανη,
ηλιόλουστη, σοφίτα,
σαν γράμματα παλιά
στης ψυχής το ντουλάπι

κι› από τ› άλικο στόμα
που το φλόγιζε ο πόθος,
απ’ τα μάτια που χόρευε
της αγάπης το πάθος,

ένα τραγούδι ανέμελπε
της χαρούμενης νιότης
της καρδιάς και ψυχής νικητής
ο ιππότης :

«Τα ξανθά σου μαλλιά
ανεμίζει ο αγέρας
και σου στέλνει φιλιά
ο αχός μιας φλογέρας..

Στης χαράς την γιορτή
έλα αγάπη μου πρώτη
στης χαράς την γιορτή
πούχει στήσει η νιότη…»

Χτές που διάβηκα
του σπιτιού της τον δρόμο
η ψυχή μου πλημμύρισε
από λύπη και τρόμο,

νοστάλγησα τους χαμένους
για πάντα καιρούς,
ο νους μου γύρισε πίσω
σε τόπους χλοερούς...

Βρήκα το παράθυρο σφαλιστό,
την πόρτα κλειστή
σαν τα σφράγισε ο θάνατος,
τα έσβησε ο χρόνος,

ο πανδαμάτορας τύραννος
με μορφή ενός ληστή,
μια καρδιά πληγωμένη
που την ρήμαξε ο πόνος !

Όλα ήταν βουβά,
όλα ήταν θλιμμένα,
κι’ η λευκή, τώρα πια,
Μαργαρίτα
στου σπιτιού την σοφίτα
περιμένει εμένα...