Άνθρωποι της Πόλης

Εμείς που θυσιάσαμε το είναι μας
έναντι ενός απλού πινακίου φακής
εμείς, οι άνθρωποι της πόλης,
της ασφάλτου, του τσιμέντου,

των παραγώγων του πετρελαίου
και της πλαστικής, αθάνατης σακούλας,
καταλήξαμε στη χωματερή του χρόνου
σαν σκουπίδια μιας ανελέητης πόλης,

μέσα σε σπασμένα παιδικά παιχνίδια,
σε παλιές Δημοκρατικές εφημερίδες,
σε πεταμένα, ανεκπλήρωτα όνειρα
σαν παλιά. κιτρινισμένα γράμματα
που ποτέ τους δεν διαβάστηκαν

Τώρα, μετά από τόσες προσπάθειες,
δάκρια, αγώνες και αιματοχυσίες,
μας καλούν να εγκαταλείψουμε
τα κατάλοιπα της αστικής μας ζωής
που μας υποχρέωσαν να γευτούμε
χωρίς δικαίωμα επιλογής

Αυτοί που μας καθοδήγησαν
αυτοί που μας ποδηγέτησαν
μας ενέπνευσαν ένα τρόπο ζωής
κομμένο ραμμένο στα μέτρα τους
αντίθετο στα αληθινά πιστεύω μας

Αφού άσπλαχνα μας σακάτεψαν
ακρωτηρίασαν τις ελπίδες μας
θέρισαν τους καρπούς όσων έσπειραν
στην εφήμερη, θνητή μας σάρκα

Τώρα, πούρθε η ώρα του αποχωρισμού
μας δίνουν ψεύτικες, φρούδες ελπίδες
πως δεν πρέπει να απελπιζόμαστε,
πως πάλι θα ξαναγεννηθούμε
για να μας ποδηγετήσουν ξανά

Να θρέψουν το αχόρταγο εγώ τους
να επιβιώσουν αυτοί και μόνο αυτοί
γιατί ξέρουν καλά πως η ζωή
είναι μια θανατηφόρα ίωση
που δεν σηκώνει καμιά θεραπεία,
κανένα φάρμακο, ούτε αντιβίωση...