Στους Μακρινούς Ορίζοντες

Στους μακρινούς ορίζοντες, ψηλά
κι’ άσε με εμένανε στα χαμηλά,
πέτα ψηλά, χαρταετέ μου, στ’ αστέρια
κι’ άσε με εμένα στης ζωής την μιζέρια

Πέτα μακριά, στα ολόλαμπρα άστρα
άνοιξε τα απόρθητα ουράνια κάστρα
κι’ άσε με εμένα να σέρνομαι στη γης
σαν εξωμότης, σαν ικέτης, καταγής

Πέτα εσύ, αετέ μου, στον Παράδεισο
κι’ άσε με εμένα εδώ, στην Αβυσσο,
μόνο να σε κρατώ θέλω απ’ το χέρι
σαν πετάς σ’ άλλη γης, σ’ άλλα μέρη

Η καρδιά μου από θαυμασμό ανοίγει
θέλει κι’ αυτή να πετάξει, να ξεφύγει
όταν σε βλέπει να ορθώνεσαι θαρρετά
σαν ατρόμητος γυπαετός, σαν γεράκι

και η χάρτινη ομορφιά σου να χαιρετά,
το δροσερό θαλασσινό αεράκι,
τα γοργόφτερα ανοιξιάτικα χελιδόνια,
τους σπουργίτες, τα γλυκόλαλα αηδόνια

Μου θυμίζεις τα όνειρα της νιότης,
τότε που ήθελα κι’ εγώ σαν ιππότης
καβάλα σε γοργοπόδαρο άτι φτερωτό
να πετώ στους ουρανούς και να ρωτώ

μην απαντήσατε τον Θεό τον ‘Ερωτα,
να τοξεύσει με τα βέλη του έρωτα
της ψυχής μου τα φυλλοκάρδια
να γεμίσει την ζωή μου την άδεια

Μόνο θέλω, χαρταετέ μου,
να πετάς όσο μπορείς πιο ψηλά,
άσε με νάχω όνειρα απατηλά
άφησε την ψυχή σου λεύτερη
εγώ δεν έχω ευκαιρία δεύτερη

η ζωή μου έχει πάει πια στράφι
έχω ξεχαστεί στης μοναξιάς το ράφι
Πέτα εσύ, ατρόμητε αετέ μου, πέταξε
εμένα η ζωή δεν μούδωσε όσα έταξε,

πήγαινε εσύ σε μια ζωή άλληνε,
κι’ άσε με εμένα μόνο μου,
στην ερημιά, στον πόνο μου,
όμορφε αετέ μου χάρτινε…
όμορφε αετέ μου χάρτινε…όμορφε αετέ μου χάρτινε…γιατί θάχε την μουρμούρα !αετέ μου χάρτινε