Πετά, Πετά Ο Αετός

Πετά, πετά γοργά ο αετός
και ο περήφανος ψαραετός
κι’ ο νιογέννητος ο νεοσσός
σκιρτά μεσ’ την φωλιά του

όπως ο αθάνατος κισσός
ψυχανεμίζει τα κλαριά του
στο φύσημα του αγέρα
κάνοντας την μοναξιά του πέρα

Θάθελα να ήμουν γεράκι ή αετός,
ακόμα και ένας απλός χαρταετός
φτάνει να μπορώ να πετάξω
καινούργια ζωή να χαράξω

Θάθελα στον ουρανό να πετάξω
ακόμα και αν ο άνεμος δεν φυσάει
και ο αετός δεν φτερουγάει
φτάνει την ζωή να αδράξω...

Δεν μπορώ να ζω στα χαμηλά
θέλω κι’ εγώ να πετάξω ψηλά
σ’ άλλους κόσμους, μακριά,
νάβρει η ψυχή μου γιατρειά…

Θάθελα άνεμος να γενώ
τον χαρταετό μου να πετάξω
ακόμα και στο απόλυτο κενό
Θάθελα να ήμουν χαρταετός,
ακόμα και γεράκι ή σταυραετός

την πορεία μου στη ζωή να χαράξω
Θάθελα στον ουρανό να πετάξω
ακόμα και αν ο άνεμος δεν φυσάει
ακόμα κι’ αν ο αετός δεν φτερουγάει

Πέτα εσύ, ατρόμητε αετέ μου, πέταξε
εμένα η ζωή δεν μούδωσε όσα έταξε
πέταξε σε μια ζωή άλληνε,
κι’ άσε με εμένα μόνο μου,
στην ερημιά, στον πόνο μου,
αετέ μου χάρτινε