Άρωμα Γυναίκας

Οι ροδαλές της παρειές ξεπερνούσαν
σε ομορφιά τα πορφυρά της τα χείλη,
τα λακκάκια στο πηγούνι περνούσαν
σε χάρη του Αλκαμένη την σμίλη !

Των ρόδινων αυτιών της οι λοβοί
σαν έλαμπαν στο φως των κεριών
οι θνητοί τους κοιτούσανε βουβοί,
μπροστά στην ομορφιά των χεριών

Τα αιθέρια δάχτυλά της τα κρινένια,
πλεγμένα στα μαλλιά τα μεταξένια
στεφάνωναν την αρχοντική μορφή
σαν Θεά στου Ολύμπου την κορφή.

Ο λεπτός, κοντυλένιος της σβέρκος,
τα γλυκόλαλα τα αιθέριά της λόγια,
σαν διάβαιναν των δοντιών το έρκος
ακολουθούσαν του έρωτα δρομολόγια

Οι λεπτότριχοι θεσπέσιοι της οι μηροί
σαν ξεπρόβαλαν θαρρετά τολμηροί,
απ' τον αραχνοΰφαντό της τον χιτώνα
την έκαναν να μοιάζει με αμαζόνα

Οι αλαβάστρινές, λεπτές της κνήμες
ξυπνούσαν αθάνατες, αιώνιες μνήμες,
ήταν σαν διάφανες δροσοσταλίδες
σαν λαμπερές νιογέννητες ηλιαχτίδες...

Τα λυτά τα μεταξένια της μαλλιά
κυμάτιζαν στον αγέρα με ανεμελιά,
λάμπρυναν τον κύκνειο λαιμό
ξυπνώντας τον ερωτικό καημό

Το στητό, υπέροχό της στήθος
θρεμμένο με νέκταρ κοραλλιών
και γάλα Παραδείσιων πουλιών
την έκαναν να μοιάζει μύθος.

Ποια μήτρα γέννησε αυτό το πλάσμα ;
Είναι γέννημα μιας Ολύμπιας Θεάς,
ή γοργόνας σε θαλασσινή σπηλιά ;
απόγονος αρχοντικής γενιάς
ή κόρη καλού, γενναίου Βασιλιά ;

Αν γεννήθηκε σε κοραλλένια δάση
κάτω από του φεγγαριού την χάση
την ανέθρεψαν πλουμιστές γοργόνες
την θήλασαν γοργοπόδαρες χελώνες

Αν γεννήθηκε απ’ τη μήτρα των στρειδιών
μέσα στο δάσος των ολομέταξων φυκιών
την γαλούχησαν οι θαλάσσιες ανεμώνες
που ανθίζουν σε σπηλιές και σε λειμώνες

Αν την γέννησε η ζωοδότρα Μάνα Γης,
γονατίζω μπροστά της καταγής,
σαν ικέτης σε ένα άγιο συναξάρι
κάνω την καρδιά μου μαργαριτάρι

σπονδή σε μια τέτοιαν ομορφιά,
σαν της αγάπης παλιό θυμητάρι
σαν των αγίων ζωντανή ζωγραφιά
σ' ένα ιερό, άγιο προσκυνητάρι !