Η Ψυχή μου Ζει στις Ερημιές

Η ψυχή μου ζει στις ερημιές
σαν ρυάκι μεσ’ τις καλαμιές
βουρλίζεται και βολοδέρνει
κι’ όπως ο καιρός την σέρνει
ξυπνά της αγάπης τον καημό
και μ’ οδηγεί στον άδικο χαμό

τις ορμές του έρωτα φουντώνει
και την καρδιά μου βαλαντώνει
αφήνοντάς με έρημο και μόνο
να βογκά βαριά από τον πόνο

Μα συ για μένα πια αδιαφορείς
και την άδεια σου ψυχή φορείς
πέταξες του έρωτα τα βέλη
απ’ της αγάπης την φαρέτρα

έκανες την καρδιά σου πέτρα
και δεν σε νοιάζει, δεν σε μέλλει
να πληγώνεις ραγισμένες ψυχές
που με κλάματα και προσευχές

Σκλαβοι γίνονται στην αγκαλιά σου
να γευτούν τα ολόδροσα φιλιά σου
μα κι αυτούς τους κάνεις πέρα
μια πένθιμη του Φθινοπώρου μέρα

γιατί είσαι μια γυναίκα - αράχνη
που μέσα στην πρωινή την πάχνη
στήνεις τα δίχτυα σου τα πλανερά
στων ψυχών τ' αφρισμένα νερά

και γίνονται οι άντρες δούλοι
κι’ αφού τους ρουφήξεις το μεδούλι
μονάχους τους τους παρατάς
και στα σκουπίδια τους πετάς

για να πετάξεις σ’ άλλο λουλούδι
να πεις ξανά του έρωτα τραγούδι
σαν μέλισσα που τρυγά το μέλι
για τον έρωτά τους δεν σε μέλλει
και πάλι απ' την αρχή !