Ήταν Άνοιξη

Ήταν Άνοιξη, στ' αυτιά μου αντηχούσε
μια μελωδία που την ψυχή μεθούσε
ήσουνα πλάι μου και φιληθήκαμε
κι’ αγάπη αιώνια ονειρευτήκαμε…

Το φως απ' τον ήλιο έχεις κλέψει
και λάμπουν σαν ήλιος τα ματάκια σου
Στο στόμα σου σαν κρίνα έχεις φυτέψει
κι’ ανθίσανε σαν ρόδα τα χειλάκια σου

Χίλια χαμόγελα σε χείλη αγαπημένα
χιλιάδες όνειρα σε μάτια λατρεμένα
κι’ άξαφνα όλα έσβησαν, χαθήκανε
σαν ρόδα του Απρίλη μαραθήκανε

Καθώς μέσα στα μάτια με κοιτούσες
- την νύχτα που σε πρωτογνώρισα –
κι’ αδιάκοπα γι’ αγάπη μου μιλούσες
το ψέμα απ’ την αλήθεια δεν ξεχώρισα

Σαν άγγελος μου φάνηκες κι' απόρησα
την μέρα που σε πρωτοσυνάντησα
πως η καρδιά σου η αγαπημένη,
λες κι' από πέτρα είναι φτιαγμένη !

Το Σαββατόβραδο αυτό το τελευταίο
για το ρομάντζο μας στάθηκε μοιραίο
κι’ οι δυό μας για λίγο προχωρήσαμε
κι' όμως για πάντα δυστυχήσαμε !

Έφυγες κι’ έφυγε ο έρωτας, η χαρά μου
κι’ έμεινα μόνος στην άδεια κάμαρά μου
τις νύχτες άγρυπνος σε περιμένω,
κι' έρημος και μόνος μένω...

Απ’ το ρομάντζο μας μια θύμηση απομένει
μια ιστορία δακρύβρεχτη και πονεμένη
πίστεψα στην αγάπη σου, μα ύστερα
πέταξαν οι ελπίδες μου σαν αγριοπερίστερα !

Όσο, αγάπη μου, θα είσαι μακριά μου
βρύσες θα τρέχουνε τα δάκρυά μου,
που είσαι, αλήθεια, τώρα; που έχεις πάει ;
γύρνα στον άνθρωπο που σ’ αγαπάει !

Σηκώνω τα χέρια να φτάσω τ' αστέρια
να βρω ένα όνειρο στο πέλαγος χαμένο,
μια αγάπη που έσβησε στα δυό μου χέρια
ένα Σαββατόβραδο, στη μνήμη μας θαμμένο