Έμαι Έρημος και Μόνος

Είμαι έρημος, βαρύς και μόνος
μ’ έχει κυριεύσει της μοναξιάς ο πόνος
Πόσο θάθελα πάλι ν’ αγαπηθώ
και τους παλιούς έρωτες να θυμηθώ

Τότε που ο έρωτας ήταν ιππότης
και κυρίευε τ’ απόρθητα κάστρα
που ορθώνονται στα ολόλαμπρα άστρα
μαζί με τ’ αρώματα της νιότης

Τότε που θρασομανούσαν οι λεμονιές
και μ’ ανθούς στόλιζαν τις όμορφες νιες
τους κρινένιους τους λαιμούς
φουντώνοντας τους ερωτικούς καημούς

Τότε που ο έρωτας γεννιόταν
με την πρώτη ματιά
και περνώντας μεσ’ απ’ της ψυχής
την χαραματιά
γέμιζε την καρδιά μας την άδεια
και φώτιζε της ζωής τα σκοτάδια

Μα σαν κυλούσαν τα χρόνια
και γέμιζαν τα μαλλιά μας με χιόνια
μαραινόταν σαν χειμωνανθός
για να ξαναγεννηθεί την Άνοιξη

σαν ευωδιαστός λεμονανθός
ευλογώντας τον Θεό με κατάνυξη
για της ζωής τον καταρράχτη
που γεννιόταν από την στάχτη

Ο έρωτας πεθαίνει και ξαναγεννιέται
όπως όλα της Γης τα πλάσματα
ψάλλοντας ουράνια άσματα
αλλά ποτέ του δεν λησμονιέται

ακόμα κι’ αν διαβούμε την Ουράνια Πύλη
που οδηγεί στο χάος της ‘Αβυσσου
ή στους κήπους του Παράδεισου
σαν θα γίνουμε χώμα, αέρας και ύλη…