Έρωτα, Έρωτα, Γεροντοέρωτα

Ω! Έρωτα, ‘Ερωτα,
ακαταμάχητε Γεροντοέρωτα !

Τι με κοιτάς και απορείς
εσύ, μονάχα εσύ μπορείς
την καρδιά μου να τοξεύσεις
με τα βέλη σου τα φλογερά
και μέσα μου να ξυπνήσεις
τον έρωτα που έχω θαλερά

Βλέπω μιαν όμορφη μπροστά μου
κι όλα τα εκφυλισμένα τα οστά μου
τρέμουν από την ανυπομονησία
σαν μετανάστης από την Ευρασία

η μασέλα μου άγρια κροταλίζει
κι’ ο έρως το μυαλό μου ξεστρατίζει
νιώθω σαν καλόγερος σε μια μονή
και με πόθο, πάθος και προσμονή

βιάζομαι επάνω της να της χιμήξω
τα στήθη της τα ζουμερά ν’ αρμέξω
να ρουφήξω τα ολόγλυκά της χείλια
σαν Αυγουστιάτικα σταφύλια

του κορμιού της τις ίνες να τρυγήσω
και ξέπνοη απ' έρωτα να την αφήσω
να κάνουμε παιχνίδια αξημέρωτα
βλέποντας όνειρα ξενέρωτα

γιατί η αλήθεια είναι πράγματι ωμή
πως γέρος έχει σαν κόκορας ζουμί
ξέρει καλά της αγάπης τα τερτίπια
ας είναι τα αισθήματά του τρύπια

αν και το κορμί του είναι απρόθυμο
το πνεύμα είναι αρκούντως πρόθυμο
και με την μασελίτσα του σιγά - σιγά
την νιότη θα ροκανίζει αργά - αργά

αν, και στο τέλος - ω τι τρομερό -
θα κάνει μόνο μια τρύπα στο νερό
γιατί η νιότη θέλει αισθήματα,
πάθος, τρέλα και ποιήματα

και όχι γέρικα αρτοποιήματα
καλύτερα νάχω μιαν όμορφη γριά
ή και μια ξεσκολισμένη καλογριά
στο ένα μου, το καλό το χέρι
παρά δέκα νέας και καρτέρει !