Η Καρδερίνα μου η Κακομοίρα

Η καρδερίνα μου η κακομοίρα
κλεισμένη μέσα σε χρυσό κλουβί,
μοιράζεται την πικρή μου μοίρα
μέχρι την ζωή ετούτη να διαβεί

Ανοίγω την πόρτα απ’ το κλουβί,
της χαρίζω πονετικά την λευτεριά
αλλ’ αυτή με κοιτάει άλαλη, βουβή,
έχει μάθει τόσα χρόνια στη σκλαβιά

Γι’ αυτήν η ελευθερία είναι ουτοπία,
δεν θέλει να γνωρίσει άλλα τοπία,
δεν θέλει στο άγνωστο να πετάξει
τη ζωή με κάποιο τρόπο να αλλάξει

φοβάται νάβγει έξω στη ζωή την άδικη
κι’ ας μείνει μεσ’ την φυλακή, κατάδικη
η ζωή στον κόσμο τούτο την πληγώνει,
θέλει αγάπη και στοργή κι’ ας ζει μόνη

Κλεισμένη πάλι η καρδερίνα στο κλουβί
δεν μένει τώρα άλαλη, αμίλητη, βουβή,
μα κελαηδάει της ζωής γλυκό τραγούδι
σαν Ανοιξιάτικο, ανθισμένο λουλούδι
κι’ η ψυχή μου από θλίψη πλημμυρίζει