Κανείς Δεν Χτυπάει Πια Την Πόρτα

Κανείς δεν χτυπάει πιά την πόρτα
πούχει πέσει στα άγρια χόρτα
η γέρικη αγγελική έχει πια γύρει
στα πεσμένα σκαλοπάτια

και πάνω της η ολόχρυση γύρη
χορεύει σ’ ένα τρελό γιορτάσι
σαν η Ανοιξη ντύσει με χρώματα
ευωδιές, μοσχοβολιές κι αρώματα

όλα της Γης τα πλάσματα
υμνώντας το Θεό μ’ ουράνια άσματα
για την φύση που ξαναγεννιέται
και από την στάχτη της γεννιέται

Ο Θεός μας δίνει τον Παράδεισο
ή μας βουλιάζει στην Αβυσσο
μας παραχώνει βαθιά στη Γης
μας κάνει να σερνόμαστε καταγής

ή μας κάνει αέρα, χώμα και σκόνη
και μ’ αυτήν ραντίζει το άπειρο
στο βάθος του χρόνου
του άπονου, του δολοφόνου

Φίλε Θοδωρή,
Τα χρόνια περάσαν και οι καιροί
έλιωσαν σαν Πασχαλιάτικο κερί
κι’ εμείς ακόμα κλαίμε για τη νιότη
που πέρασε
και πίκρες και καημούς μας κέρασε