Της Ζωής Η Έκτη Ουσία…

Χωρίς αγάπη είμαστε φαντάσματα
που περιπλανιούνται στα χαλάσματα
βολοδέρνοντας στην αλλοπαρμένη
και ρημαγμένη απ’ την θλίψη ψυχή

μα στην καρδιά μας αλώβητη μένει
και σαν γλυκόηχη καμπάνα αντηχεί
για να ξαναγεννηθεί μια μέρα πάλι
σαν δροσερό, Ανοιξιάτικο μαϊστράλι

σαν ευωδιαστό Μαγιάτικο λουλούδι
σαν παθιασμένο, ερωτικό τραγούδι,
σαν παιδί που έρχεται στον κόσμο
και ανασαίνει βασιλικό και δυόσμο

γιατί η αγάπη δεν ξεπερνιέται
και η ψυχή μας δεν την απαρνιέται
ζει μέσα μας βαθιά στα σωθικά
διακριτικά, απαλά κι’ ευγενικά

μα κάποτε ξεπηδάει απ’ τη στάχτη
και σ’ έναν ορμητικό καταρράχτη
μας εξακοντίζει γυμνούς στο άπειρο
και σφραγίζει σ’ αθάνατο πάπυρο

την μοίρα του ανθρώπου στη Γης
που σαν ικέτης σέρνεται καταγής
πριν καταλήξει στου Θεού τα χέρια
που μας περιμένει πονετικά ακόμα
σαν δυό ολόλευκα περιστέρια
μ’ ένα τριαντάφυλλο στο στόμα...