Ύμνος Στην Ομορφιά

Στο φούρνο του ένα βράδυ
με γέννησε ο πατέρας μου
- αυτό το τέρας μου -
κοντά σε μια φραντζόλα
και σ’ ένα παξιμάδι

Γι’ αυτό και είμ’ αφράτη
μαλακιά σαν μετζεσόλα
αλλά είμαι πριν απ’ όλα
τσαχπίνα και μαργιόλα
και ολίγον τι φευγάτη

Γεννήθηκα μ’ ωραίο σώμα
σε ημέρες ομαλάς
κι’ όλοι είπαν μ’ ένα στόμα :
«Εγεννήθη η μις Ελλάς»

Όταν χρόνισα αμανάτι
ήμουνα σωστό κουκλί
και για το κακό το μάτι
μούβαλαν και χαϊμαλί

Όταν μέστωσα σαν στάχυ
και μεγάλωσα ... εν τάχει
κι’ είχα γίνει πια μπεμπέκα
σκοτωνόντουσαν για μένα
κάθε μέρα κι’ από δέκα.

Σαν νεράιδα περπατούσα
στης νυχτός τα μαύρα σκότη
κι’ όποιον έβλεπα τ’ ορμούσα
και του έπρηζα το σκώτι

Ήμουν σαν λουλούδι την Ανοιξη
μαραμένο και ξερό
κι’ όλοι προσκυνούσαν με κατάνυξη
και μου φωνάζαν εν χορώ :

Έφερες την ευτυχία στην καρδιά
και του Παράδεισου τα κλειδιά
- αυτό που πάντα λαχταρούσα
έρωτα που τρανά επιθυμούσα

Με ναζάκια και τσαλίμια
αφρισμένοι όλ' οι άντρες
τρέχανε στα καλντερίμια
και πηδάγανε τις μάντρες

Οι διαβάτες με ρουφούσαν
σαν στουπόχαρτο ταμπόν,
και μ’ αγωνία απορούσαν
«δεν έβαζε ο πατέρας σου –
- αυτό το τέρας σου -
καμιά δεκαριά καρμπόν» ;

Τι τσαχπινιές, τις μαργιολιές
έπεφταν βροχή οι πιστολιές,
λες και βρισκόμουνα σε πόλεμο
και μούριχναν και χαρτοπόλεμο

Με πασά αρματωμένο
ή με τσολιά ανδρειωμένο
έμοιαζε η περπατησιά μου
κι’ έτσι βγήκε το «πασά μου !»

Τι τραγούδια μούχουν γράψει
τι κιθάρες έγιναν κομμάτια
Για τα δυό μου μαύρα μάτια
καν και καν έχουνε κλάψει

Για το κάλλος μου εγράφη
που στη μνήμη μου ετάφη
και αυτό το τραγουδάκι
που το λέγαν με μεράκι :

Πω, πω ένας κορίτσαρος
είναι σωστός γενίτσαρος
πω, πω, πω, θα τρελαθώ
απ’ το κάλλος μου θα λωλαθώ !

Κι’ έτσι αθάνατη διαβαίνω
δια μέσου των αιώνων
ως αρχαία Καρυάτις
κι’ ως μοντέρνα Αφροδίτη
λυγερή σαν Κλεοπάτρα
κι’ ελαφρά ως φρύγανον

Κι’ όποιος με μπανίζει φρίττει
και με δέος μουρμουρίζει :
«Ξορκισμένη η ομορφιά σου
και με τον απήγανον !»

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΓΕΩΡΓΙΑ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΟΥ, την αξεπέραστη ... καλλονή του περασμένου αιώνα