Η Αγάπη Ποτέ Δεν Πεθαίνει

Μεσάνυχτα, σκοτάδι, σιγαλιά
Είμαι στου Μορφέα την αγκαλιά
με τον σκύλο μου τον Τζακ
πούναι άνθρωπος στο τσάκ
κι ονειρεύεται κόκαλα αβέρτα
κάτω απ' την κουβέρτα

Χτυπάει το τηλέφωνο.
Μια φωνή μ’ αφήνει άφωνο
Ήταν μια παλιά μου αγάπη
η ξανθιά Μαργαρίτα
που έμενε στη παλιά μου σοφίτα

Μούπε πως με θυμάται ακόμα
μ’ ένα τριαντάφυλλο στο στόμα
ποτέ της δεν με ξέχασε
ακόμα κι’ όταν μ' έχασε
απ' την φούχτα του χεριού
ένα βράδυ του καλοκαιριού

η αγάπη της δεν χάθηκε
στη σκόνη του χρόνου
αυτού του δολοφόνου
ποτέ της δεν μαράθηκε

Θέλει να με ξαναδεί μια φορά
πριν διαβούμε τ’ ουρανού την Πύλη
σαν θα γίνουμε χώμα, σκόνη και ύλη
γιατί η αγάπη τα γιορτινά της φορά

ακόμα και αν το κορμί μας γεράσει
κι η ζωή καημούς μας έχει κεράσει
ακόμα κι αν χαθούμε στο άπειρο
γράφεται σ' αθάνατο πάπυρο

ταξιδεύει στα ολόλαμπρα άστρα
φυλακίζεται σ' ουράνια κάστρα
κι’ από κει γεννιέται και πάλι
κι’ αν έχουμε άσπρο κεφάλι

γιατί η αγάπη ποτέ δεν πεθαίνει,
την ψυχή μας ξανά ανασταίνει
και μας οδηγεί στον Παράδεισο,
κι' όχι στο Χάος, στην Αβυσσο..