Ξύπνα, Επί Τέλους Κατερίνα!…

Κοιμάται η Κατερίνα κι' ονειρεύεται
τους «Παραδείσους»
που της τάζουνε οι «άλλοι»
Απ' τ' όνειρό της το ωραίο γοητεύεται
κι' έτσι ξεχνάει το μαύρο της το χάλι...

Η Κατερίνα είναι χήρα και παιδεύεται
σκληρά για να ταΐσει στόματα έξη.
Σηκώνεται πρωί - πρωί,
πριν φέξει,
και τότε παύει να ...ονειρεύεται...
Τα ψίχουλα μιας σύνταξης του ΙΚΑ
- ο μακαρίτης ήτανε λατόμος -

μόλις που φτάνουν
για μια φούχτα...σύκα,
λίγο ψωμί, το νοίκι του υπόγειου.
Και όμως.
παρά την φτώχεια της,
το «δόξα σοι ο Θεός»
και «ό, τι πει ο Κύριος»
ποτέ δεν λείπει από τα χείλη της.

Μα είν' κλειστός ο ουρανός
κι' άνανθοι μένουν
του Παράδεισου οι κήποι...
Για το φτωχό,
το ρημαγμένο σπιτικό της,
για των παιδιών τη στέρηση,
την πείνα
λέει πως φταίει το μαύρο ριζικό της...
- Ξύπνα επί τέλους Κατερίνα!..