Χαμένες Ζωές…

Η παράσταση τέλειωσε.
Τα πολύχρωμα ριντώ έπεσαν.
Τα καθίσματα σιγά – σιγά άδειασαν.

Οι λιγοστοί θεατές ροβόλησαν
προς τα υπόγεια διαμερίσματά τους
ανασηκώνοντας τους γιακάδες
των ζεστών μάλλινων
πανωφοριών τους
βροντοχτυπώντας τις μασέλες τους
απ’ το τσουχτερό
χειμωνιάτικο ξεροβόρι
σαν κροταλίες
σε περίοδο αναπαραγωγής.

Οι ηθοποιοί
του περιοδεύοντος θιάσου
(κομπάρσοι ως επι το πλείστον)
χώθηκαν κι’ αυτοί
στο διπλανό διανυκτερεύον καφενείο
για να πιούνε μια ρακή -
να ξεχάσουν την μετριότητά τους.

Οι πελάτες ήπιαν την ρακή τους
ντυμένοι - τι άλλο !
(όποιος πίνει την ρακή του ντυμένος
είναι ρακένδυτος)

Το γκαρσόνι
μάζεψε τα ποτήρια της ρακής
από τα τραπέζια των πελατών
(κανονικός ρακοσυλλέκτης)

Μια ακόμα μέρα χαμένη.
Ανάμεσα σε τόσες άλλες.
Τόσο γι’ αυτούς,
όσο και για μένα !

Υ.Γ.

Μόλις τώρα κατάλαβα
πως η ζωή είναι γραμμένη
από έναν τρελό,
σκηνοθετημένη από έναν παλαβό,
και ανεβαίνει στη σκηνή
από έναν παρανοϊκό !