«Άγια» Εποχή

Γόνος παλιού αρχοντικού σπιτιού ο Περικλής

(προχτές συμπλήρωσε 
ακριβώς ογδόντα ενιαυτούς)
αναθυμάται τους χρυσούς χρόνους

μιας «άγιας» εποχής,

τότε που το οκτάωρο 
δεν είχε εφευρεθεί
κι’ ο δούλος δούλευε σερί
χωρίς να παίρνει αναπνοή
στην κάψα του καλοκαιριού

στα χιόνια του Φλεβάρη
μ’ ένα κρεμμύδι, δυο ελιές, 
λίγο ψωμί ξερό
δίχως να παραπονεθεί.
(Του έφτανε για χόρταση 
τ’ αφεντικού η χάρη)

Θυμάται ο γερο - Περικλής 
εκείνον τον καιρό
τα χρόνια εκείνα τα παλιά
πούχαμε Κώτσο βασιλιά
και πρίγκιπες, παλατιανούς 
στυλέ και ραφινάτους

- θεμέλια του κράτους ...
Και ως θωρεί τα τωρινά 
που ο πάσα ένας μούλος
γι’ αφεντικό περνιέται
όλο στενάζει κι’ απορεί 
κι’ όλο αναρωτιέται :

«Ποιος είναι τώρα ο άρχοντας 
και ποιος είναι ο δούλος» ;