Μεσάνυχτα, Σκοτάδι, Σιγαλιά

Μεσάνυχτα. Σκοτάδι, σιγαλιά
Είμαι στου Μορφέα την αγκαλιά
παρέα με τον σκύλο μου τον Τζακ
πούναι σαν άνθρωπος στο τσάκ
και ονειρεύεται κόκαλα αβέρτα
χωμένος κάτω απ' την κουβέρτα

Χτυπάει το τηλέφωνο.
Μια φωνή μ’ αφήνει άφωνο
Ήταν μια παλιά μου αγάπη
η γαλανομάτα Μαργαρίτα
που ζούσαμε στην παλιά μου σοφίτα

Μούπε πως με θυμάται ακόμα
μ’ ένα τριαντάφυλλο στο στόμα
πως ποτέ της δεν με ξέχασε
ακόμα κι’ όταν με έχασε
απ' την φούχτα του χεριού
ένα βράδυ του καλοκαιριού

η αγάπη της για μένα δεν χάθηκε
στη σκόνη του χρόνου
αυτού του άπονου του δολοφόνου
πως ποτέ της δεν μαράθηκε
στης ζωής την ρουτίνα
τραβώντας της ζωής την κουρτίνα

θέλει να με ξαναδεί ακόμα μια φορά
προτού διαβούμε τ’ ουρανού την Πύλη
σαν θα γίνουμε χώμα, σκόνη και ύλη
γιατί η αγάπη τα γιορτινά της φορά

ακόμα και αν το κορμί μας γεράσει
κι η ζωή καημούς μας έχει κεράσει
ακόμα κι αν χαθούμε στο άπειρο
γράφεται σ' αθάνατο πάπυρο

ταξιδεύει στα ολόλαμπρα άστρα
φυλακίζεται σε ουράνια κάστρα
κι’ από κει γεννιέται και πάλι
κι’ αν έχουμε ένα άσπρο κεφάλι

γιατί η αγάπη ποτέ δεν πεθαίνει,
την ψυχή μας ξανά ανασταίνει
και μας οδηγεί στον Παράδεισο,
κι' όχι στο Χάος, την Άβυσσο..