Το Δένδρο Της Ψυχής

Της ψυχής οι φυλλωσιές ριγούν
σαν φύκια αναδεύονται, λυγούν
με χρυσοστόλιστη κλωστή κεντούν
με τραγούδια της χαράς υμνούν

Όταν έρχεται η ώρα η ιερή
ν' αφήσει την μητρική της θαλπωρή,
πετάει σαν χελιδόνι αλαργινά
και την ζωή αρχινά

Ξεκινάει ταξίδι να' βρει την Ιθάκη
καβάλα στ’ Ανοιξιάτικο αεράκι,
να ζωντανέψει μνήμες θαμμένες,
θύμησες παλιές, χαρές χαμένες...

γίνεται μαύρο μαργαριτάρι
και, μαζί με χίλιες ουγγιές σιτάρι
μπαρκάρει σε σκούνα πειρατική,
πλανιέται στην Καραϊβική,

στη Θάλασσα των Σαργασσών,
σύντροφος μάγων και μαγισσών
και κλεισμένη σ' ολόχρυση κασέλα
πλανιέται στ’ ουρανού τα διάσελα

σ’ ένα ταξίδι δίχως γυρισμό
στολίζοντας τον κρινένιο τον λαιμό,
κόρης αθώας, πορφυρογέννητης,
πανέμορφης, νεραϊδογέννητης !