Νεκρή Πολιτεία…

Βαρύγδουπες λεγεώνες
από µαύρα σύννεφα
έδραµαν βιαστικά
κατά την ανατολή

για να ενωθούν
µε τις σκοτεινές προφυλακές
που είχαν παραταχθεί στο βάθος,
στη λοφογραµµή.

Σε µια στιγµή, ο ήλιος,
λογχίζοντας τα σύννεφα,
έστειλε ένα χλιαρό κύµα από φως.

Ένα τείχος ορθώθηκε εμπρός μου
και η σκιά του με τύλιξε
Τι να σηµαίνει άραγε
αυτό το τείχος;

Μήπως το έστησε εκεί
η φαντασία µου;
Μήπως είναι µια οπτική απάτη —
το αντικαθρέφτισµα του τείχους
που νιώθω µέσα µου ;

Τα σύννεφα στριµώχνονταν
πέρα απ’ την λοφογραµµή,
συγκρούονταν αναµεταξύ τους
σαν µυθικοί ήρωες
που είχαν πιαστεί σε αµάχη.

Έεεε ! δεν υπάρχει εδώ
άνθρωπος ζωντανός;
Καµιά ανθρώπινη σκιά
δεν κινείται πουθενά.

Καµιά φωνή
δεν αποκρίνεται στη φωνή µου.
Νεκρός αντίλαλος.
Σιωπηλά τείχη.
Μοναξιά.
Νεκρή Πολιτεία...